Μια βραδυά αφήγησης με μουσική και λέξεις. Για την άνοιξη που μας υπενθυμίζει τη σχέση ζωής και θάνατου ως κάτι αναπόσπαστο κι αλληλένδετο.
Μία αφήγηση πραγματοποιείται δια της ομιλίας, αλλά και της ακοής. Είναι οι δύο πλευρές του ιδίου νομίσματος: δεν μπορεί να υπάρξει αφήγηση δίχως ακρόαση (έστω εσωτερική), αλλά και ακρόαση δίχως μια ιστορία άξια εξιστόρησης.
Οι από κοινού αφηγήσεις μας – με νότες ή και λέξεις – ξεκινούν με συγκεκριμένη πρόθεση (τι θέλω να μοιραστώ), αλλά εν τέλει συντελούνται παράλληλα με μία σειρά έμμεσων εξιστορήσεων που απορρέουν από την παρουσία κι αλληλεπίδραση όλων των διαφορετικών εκδοχών της ζωής – το θρόισμα των ρούχων, τις ανάσες των ανθρώπων, το τρίξιμο του πατώματος ή μιας καρέκλας, τις περαστικές γάτες στην αυλή, τα βήματα των περπατητών στο δρόμο. Κάθε τι συναφηγείται ένα σύνολο κατά πολύ περιεκτικότερο της αρχικής μας πρόθεσης.
Η βραδυά αφήγησης στο Εργαστήρι Καλλιτεχνικής Έκφρασης “Λάμπα” πραγματοποιήθηκε με τη Στέλλα Γκρήγκοβιτς στο τραγούδι, καθώς και μαθήτριές της στην πολυφωνική παράδοση, τον Αλέξανδρο Κοκκαλίδη στο βιολί και το Γιώργο Παπαδόπουλο στα κρουστά. Αφήγηση από την Τίνα Λυγδοπούλου.
(Η φωτογραφία είναι της Κ. Κουρούτη.)
