μενού
menu
Με τα δικά μας λόγια
-
με αφορμή την κολλητσίδα
Με αφορμή την κολλητσίδα, ένα μέλος της ομάδας παρατηρεί ότι τελικά οτιδήποτε φύεται στην κήπο και συνήθως θεωρούμε άρχηστο είναι τελικά πολύ σημαντικό. Όμοια με την ομάδα βοτανογνωσίας που ξεκίνησε πέρσι, και σχολίαζε, τέτοια εποχή: «Τί; Το κοτόχορτο που τρώνε οι κότες; Δηλαδή οι κότες τρώνε καλύτερα από εμάς;» Το συμπέρασμα και της δεύτερης ομάδας…
-
γιατί είστε εδώ;
Ξεκινώντας την προηγούμενη συνάντηση της ομάδας βοτανογνωσίας στη Σταυρούπολη, ρωτήθηκαν κάποια από τα μέλη της ομάδας για ποιό λόγο είναι εδώ, για ποιό λόγο συμμετέχουν στην ομάδα. Είπαν: Είναι ένας πιο υγιής τρόπος ζωής και μαθαίνω και σε σχέση με προβλήματα υγείας που έχω – θέλω ν’ αναγνωρίζω τα βότανα στη φύση – θέλω να…
-
τα πηγαδάκια
Ένα χαρακτηριστικό των κάθε λογής μαζώξεων είναι τα γνωστά «πηγαδάκια». Κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων, αλλά και κατά τη διάρκεια της εκάστοτε μάζωξης – είτε πρόκειται για σεμινάριο, είτε για μια ανοιχτή κουβέντα ή ακόμα και γλέντι. Και παρόλο που όταν διδάσκεις, τα «άτιμα» αυτά πηγαδάκια αποτελούν πηγή ψιθύρων ή και αναταρραχής (το λιγότερο), προκαλώντας…
-
αντί λοιπών ευχών, ελπίδα
Μέρες τώρα αναλογιζόμαστε τι να γράψουμε ως ευχή για τη νέα χρονιά. Σκεφτόμαστε για τη σύνδεση μεταξύ ειρήνης και δικαιοσύνης (ώστε η πρώτη να μην αφορά κάτι νεκρό, όπως η ειρήνη που βασιλεύει στα κοιμητήρια), αλλά και για τη σύνδεση μεταξύ τρυφερότητας και δικαιοσύνης (ώστε η δεύτερη να μην είναι άκαμπτη, όπως το γράμμα του…
-
παρασκευές βοτάνων: «χτίζοντας» συλλογική φροντίδα
Τα βότανα χτίζουν κοινότητα και για το λόγο αυτό παρουσιάζουν μια βαθιά πολιτική διάσταση – με την ευρύτερη έννοια του όρου. Διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές (αλλά και πολλά κοινά) συγκεντρώνονται γύρω από τα φυτά και συνδημιουργούν: τη συλλογική φροντίδα. Γελούν, τρώνε μηλόπιτα, πίνουν το τσάι τους, δακρύζουν ενώ γελούν (ας έχουν χάρη τα κρεμμύδια…
-
βασίσου στη μεθοδολογία σου
Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι μια προκατάληψη θέτει τα όρια των αντιλήψεών μας για τον κόσμο. Υπό την έννοια αυτή, ο ρόλος της δεν θα έπρεπε να προσεγγίζεται ως μια στιβαρή, αμετακίνητη, αδιαπέραστη, διαχρονική κατασκευή – ένα τείχος – αλλά ως πέρασμα: βρίσκεται εκεί καλώντας μας να το εξερευνήσουμε μέχρι να είμαστε σε θέση να…