μενού
menu
Με τα δικά μας λόγια
-
αναστοχασμός: με αφορμή τον πηλό
Καθώς η ομάδα δημιουργεί, ο κόσμος επανασχηματοποιείται και μαζί του και η αίσθηση του εαυτού. “Εγώ το έκανα αυτό;”, “κοίτα τι κατάφερα!”, “αποκλείεται να έφτιαξα εγώ κάτι τέτοιο”, “δεν περίμενα ότι θα μπορούσα να δημιουργήσω με αυτό τον τρόπο”. Καμμία από τις φράσεις αυτές δεν αναφέρεται μόνο στη δημιουργική διεργασία.Τί διδάσκει ο πηλός;Ο πηλός διδάσκει…
-
περπατώντας: νεκρή φύση
Περπατώντας στο μονοπάτι σήμερα, αυτό που τράβηξε το βλέμμα μου – πέραν της ομορφιάς γύρω μου – ήταν τα κομμένα άνθη που κείτονταν στο έδαφος ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Δεν μ’ αρέσει το σπορ της κοπής λουλουδιών, αλλά μπορώ να κατανοήσω την πιθανή πρόθεση: κάποιος ή κάποια που επιθυμεί να πάρει την ομορφιά στο σπίτι…
-
τί φτιάχνει ένα ποτάμι;
Ένα ποτάμι δε φτιάχνεται μόνο από το νερό, αλλά και τις όχθες. Το νερό του ποταμού δε ρέει με τον ένα ή άλλο τρόπο από μόνο του, αλλά σε συνομιλία με τη λάσπη, τις πέτρες, τα φυτά, τα ψάρια, τα πουλιά και τα ζώα. Το ποτάμι ρέει επειδή περιδιαβαίνουμε τις όχθες του, μελετώντας ή θαυμάζοντας…
-
με αφορμή τ’ αγριοράδικα
Τί σχέση έχουν τ’ αγριοράδικα με τους ανθρώπους; Ή για την ακρίβεια, τί σημαίνουν οι συνεχείς απόπειρες εξάλειψής τους; Τι μας διδάσκουν οι πρακτικές εξάλειψης των μη επιθυμητών ειδών για τον εαυτό μας; Τί είδους αντίληψη χτίζουν για τον κόσμο και κάθε τι έμβιο; Τί είδους κοινωνίες ή κουλτούρες νομιμοποιούν; Ο Dunlap (2021), γράφοντας για…
-
κλιματική κρίση & ανθρώπινα συστήματα
Κύκλοι αποξένωσης Οι επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης αφορούν κατά προτεραιότητα ήδη ευάλωτους πληθυσμούς και ίσως αυτός να είναι ένας λόγος που δεν αποτελούν προτεραιότητα στο πλαίσιο των πολιτικών του κυρίαρχου ρεύματος (Gaard, 2015). Εκτός και αν χρησιμοποιούνται ως αιτιολογία για τη λήψη μέτρων που στην πραγματικότητα υποσκάπτουν κάθε έννοια κοινωνικής συνοχής ή προστασίας της φύσης…
-
“περιμένουμε να βρεθεί ο ψαράς”
Στο νησί πριν κάμποσο διάστημα. Η ομάδα των εφήβων κάθεται κυκλικά. Πρόκειται για ασυνόδευτους ανηλίκους, κάποιοι ανάμεσά τους βρίσκονται στο δρόμο από τα οχτώ τους και τώρα πλησιάζουν τα δεκαπέντε. Επιβιώνουν όπως μπορούν καλύτερα. Δε μιλάμε την ίδια γλώσσα, αλλά κάπως συνεννοούμαστε. Κάποιες φορές με τη βοήθεια του διερμηνέα, άλλες φορές με νοήματα και σκόρπιες…