Ένα χαρακτηριστικό των κάθε λογής μαζώξεων είναι τα γνωστά «πηγαδάκια».
Κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων, αλλά και κατά τη διάρκεια της εκάστοτε μάζωξης – είτε πρόκειται για σεμινάριο, είτε για μια ανοιχτή κουβέντα ή ακόμα και γλέντι.
Και παρόλο που όταν διδάσκεις, τα «άτιμα» αυτά πηγαδάκια αποτελούν πηγή ψιθύρων ή και αναταρραχής (το λιγότερο), προκαλώντας ενίοτε 1-2 σηκωμένα φρύδια, δεν παύουν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο.
Ως μια μορφή παράλληλης επικοινωνίας, επιτρέπουν στα μέλη της ομάδας να συσχετιστούν πιο προσωπικά, να σχολιάσουν τα λεγόμενα της εισηγήτριας ή το περιεχόμενο του μαθήματος, να οικειοποιηθούν τη διεργασία μάθησης και να τη συνδέσουν με προσωπικές εμπειρίες.
Τα πηγαδάκια, αν και ακούγονται «μικρά», διαθέτουν βάθος!
(Η φωτογραφία είναι της Ελένης Αγαθαγγελίδου και προέρχεται από το εργαστήρι παρασκευής σαπουνιού, το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 31/1 μ’ επιτυχία!)
