Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι μια προκατάληψη θέτει τα όρια των αντιλήψεών μας για τον κόσμο. Υπό την έννοια αυτή, ο ρόλος της δεν θα έπρεπε να προσεγγίζεται ως μια στιβαρή, αμετακίνητη, αδιαπέραστη, διαχρονική κατασκευή – ένα τείχος – αλλά ως πέρασμα: βρίσκεται εκεί καλώντας μας να το εξερευνήσουμε μέχρι να είμαστε σε θέση να το υπερβούμε ή να το αποδομήσουμε.
Πρόκειται για μια διαδικασία που ουδέποτε ολοκληρώνεται, διότι μόλις προχωρήσουμε λίγα μέτρα, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο πέρασμα που θέτει εκ νέου τις δικές του προκλήσεις.
Κάποιες προκαταλήψεις λαμβάνουν σχεδόν μυθικό χαρακτήρα, άλλες μεταμορφώνονται σε έρευνα ή θεραπευτική/ κοινωνική παρέμβαση.
Έχει νόημα να θυμόμαστε όσοι/ες ασκούμε τις θεραπευτικές τέχνες τι “κουβαλάμε” μαζί μας και άρα τι είδους προσεγγίσεις επιλέγουμε και για ποιό λόγο.
Ανέγραψε κάποτε ο Μποστ σε ένα από τα δημιουργήματά του: “βασίσου στην ιδεολογία σου, σύντομα θα καταρρεύσει”. Κρατώντας τη φράση (και την υποκειμενικότητά της), σημειώνω: “βασίσου στη μεθοδολογία σου, σύντομα θα καταρρεύσει”.
(Η φωτογραφία προέρχεται από μια καλύβα στο δάσος, κάπου στη Ροδόπη. Την τράβηξε μια φίλη. Ο “συγγραφέας” σημειώνει στ’ αραβικά: «Ο Αμπτούλ Ραζάκ Αλ-Σαρκάνι μοιράζει στην παρέα τα ανοιξιάτικα σύκα». Τι σχέση έχει με το παραπάνω κείμενο; Αυτό μπορεί να το γνωρίζει ο καθένας και η καθεμία από εμάς μόνο. Δεν έχουμε παρά να αναλογιστούμε τις πρώτες εσωτερικές μας αντιδράσεις/ αντιστάσεις στη φράση. Όποιες κι αν είναι αυτές. Τι αφηγούνται για τον κόσμο; Τί αφηγούνται για τον εαυτό μας;)
