Ξέρω πως ούτε εμείς οι θεραπευτές είμαστε έξω από τα ίδια συστήματα που μας ωθούν να υπάρχουμε με όρους παραγωγικότητας, αποδοτικότητας και “σωτηρίας”. Η βιομηχανία της ψυχικής υγείας λειτουργεί μέσα στη λογική της εξαγωγής· αποσπά την εργασία μας, την προσοχή μας, τις ενσώματες γνώσεις και εμπειρίες μας, μετατρέποντάς τα σε μετρήσιμες αξίες.
Μόνο τότε μάς παραχωρεί κύρος, αναγνώριση ή στήριξη. Αυτό είναι ένα βάρος που κουβαλώ συνειδητά. Και γι’ αυτό, όλο και περισσότερο αναγνωρίζω τη διάκριση ανάμεσα στη βιομηχανία της ψυχικής υγείας και στις κοινότητες μέσα στις οποίες συναντώ ανθρώπους. Οι δεύτερες με μαθαίνουν άλλους ρυθμούς συνύπαρξης· ρυθμούς αντίστασης απέναντι σε μια κουλτούρα επιτάχυνσης που αποσπά τη ζωή από τα σώματα και τις σχέσεις.
Απόσπασμα από κείμενο της Κασσάνδρας Πήτερσεν. Το βρίσκετε στο σύνολό του εδώ.
