«Έχει γεμίσει ο τόπος με αυτό το φυτό. Να δεις που αυτό θα κάνουμε σήμερα.»
Κι όντως ΑΥΤΟ κάναμε. (Το πορφυρό λάμιο δηλαδή.) Αλλά και την παρέα του: την τσουκνίδα, τη στελάρια και την καψέλα.
Ακολουθούμε τις εποχές και η διαδικασία αυτή είναι σημαντική σε πολλαπλά επίπεδα: δεν εμβαθύνουμε απλώς στα θεραπευτικά φυτά, αλλά και στην κυκλικότητα των εποχών, στο «κάθε πράγμα έχει το χρόνο του» έναντι γραμμικότερων αντιλήψεων, όπου όλα οφείλουν ν’ αναπτύσσονται με το ζόρι, εκτός τόπου και χρόνου.
Δεν αφορά μόνο τα φυτά ή τα οικοσυστήματα αυτό, αλλά και τις κοινότητες στις οποίες ανήκουμε, στο πως καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας, πως σχετιζόμαστε με τον κόσμο γύρω μας.
[Η φωτογραφία είναι της Ελένης Αγαθαγγελίδου.]
