Με αφορμή την κολλητσίδα, ένα μέλος της ομάδας παρατηρεί ότι τελικά οτιδήποτε φύεται στην κήπο και συνήθως θεωρούμε άρχηστο είναι τελικά πολύ σημαντικό.
Όμοια με την ομάδα βοτανογνωσίας που ξεκίνησε πέρσι, και σχολίαζε, τέτοια εποχή: «Τί; Το κοτόχορτο που τρώνε οι κότες; Δηλαδή οι κότες τρώνε καλύτερα από εμάς;»
Το συμπέρασμα και της δεύτερης ομάδας βοτάνων παραμένει επί της ουσίας το ίδιο: ουδέν άχρηστο υπό τον ήλιο.
Εάν μπορούσαμε να μεταφράσουμε αυτή τη διαπίστωση ως πρακτική της καθημερινότητάς μας, τί θα άλλαζε; Πώς θα αντικρύζαμε τους Άλλους; Τα φυτά, τα σερνάμενα, τα τετράποδα, τα φτερωτά; Όσα ριζώνουν παντοτινά σε έναν τόπο, αλλά κι όσα μεταναστεύουν; Τα νερά και τον αέρα;
Τέλος: θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε κάποιους ανθρώπους πιο αναλώσιμους σε σχέση με κάποιους άλλους; Πως θα (συν)διαμορφώναμε τις σχέσεις μας – στην εσωτερικευμένη διάστασή τους, εντός της οικογένειάς μας, της κοινότητας, των φιλικών μας σχέσεων, του τόπου που κατοικούμε, του κοινού πλανήτη που μοιραζόμαστε;
[Η φωτογραφία είναι της Ελένης Αγαθαγγελίδου.]
