Γράφει η ερευνήτρια Gabriela Gutierez: «τα τοπία αποτελούν αρχεία που μας διδάσκουν να ξαναδιαβάζουμε τον κόσμο […] η μνήμη δεν μεταβιβάζεται αποκλειστικά δια της γλώσσας. Η κουλτούρα θυμάται επίσης τα σώματα, τις τελετουργίες, σημεία στα οποία στρέφουμε συνήθως την προσοχή μας κι επαναλαμβανόμενες σχέσεις με συγκεκριμένους τόπους.»
Η ομάδα του One Year Lease (ψηλά στο βουνό) συνδέεται με τους ορίζοντες. Τους διαγράφει με το δάχτυλό της, στη συνέχεια εμπλέκοντας σταδιακά ολόκληρο το σώμα της. Κατά έναν τρόπο συνομιλούν.
Αναρωτιέται: η γραμμή που χωρίζει τον ουρανό απ’ τα βουνά, αποτελεί περίγραμμα των κορφών ή του ουράνιου βυθού; Μήπως η κυκλικότητα αποτελεί προϋπόθεση της αέναης κίνησης; Και μήπως άρα η κυκλικότητα αυτή δεν αποτελεί απαραίτητο συστατικό μόνο των εποχών, της νύχτας και της μέρας, της άμπωτης και της παλίρροιας, των καιρικών φαινομένων, αλλά και της ίδιας της γεωγραφίας; Και ίσως και τα ίδια μας τα σώματα – υποννοεί η ομάδα – αποτελούν έκφραση αυτής ακριβώς της κυκλικότητας; Τί σημαίνει αυτό για τις ζωές μας, τις σχέσεις μας, την καθημερινότητά μας;
«Λύνουμε μαθηματικές εξισώσεις στον ουρανό» αναστοχάζεται κάποιος. Κι ένας άλλος συμπληρώνει «καθώς συνομιλώ με τον τόπο, νιώθω να βυθίζομαι σε μια κατάσταση δρώσας αναμονής».
