Η ομάδα μελετά τα βότανα, κάπου στα Άνω Πεδινά, μετά από κάλεσμα του Οικομουσείο Ζαγορίου.
«Τί λέμε βότανο;», ρωτά κάποια. Βότανα δεν είναι μόνο τα αρωματικά φυτά, δεν είναι απαραιτήτως ότι είναι μικρό και πράσινο, ότι επενεργεί μικρά θαύματα σε χρόνο dt – βότανα υπάρχουν μικρά σαν τις λειχήνες (βλ. ούσνια) και μεγάλα σαν τα δέντρα (π.χ. βελανιδιές), βότανα είναι φυτά που εργάζονται αργά, σταθερά με ηπιότητα (π.χ. η κολλητσίδα ή ο βασιλικός), αλλά και φυτά-καμικάζι που προϋποθέτουν περιορισμένο αριθμό δόσεων (όπως η εχινάκεια) ή άλλα ακόμα πιο ισχυρά που δεν προσεγγίζεις καν δίχως μεγάλη εμπειρία.
«Μπορώ να καλλιεργήσω βότανα στο μπαλκόνι;» ρωτά κάποιος. Ναι, μπορείς, αν και ο αστικός χώρος περιπλέκει τα πράγματα. «Ίσως να συλλέγαμε βότανα;». Ναι, αρκεί να ξεχωρίζεις τη διαφορά ανάμεσα στη συλλογή και το πλιάτσικο, να σέβεσαι το δικαίωμα του φυτού στην εκπλήρωση του σκοπού για τον οποίο υπάρχει (διότι τα φυτά δεν υπάρχουν μόνο για να ικανοποιούν ανθρώπινες ανάγκες). Να γνωρίζεις ποιά σημεία είναι ασφαλή και ποιά όχι. Να ξέρεις ποιά φυτά μπορείς να αξιοποιήσεις, δίχως να θέτεις τον εαυτό σου ή άλλους σε κίνδυνο. Να θυμάσαι, ότι ανήκουμε σε ένα όλον και προχωράμε σχετιζόμενοι. Με επίγνωση και σεβασμό.
[Οι φωτογραφίες είναι της Παναγιώτας Κουτσούκου από το Οικομουσείο Ζαγορίου.]
