Ειδικά τα βράδυα είναι αυτά που επιζητούν τις ιστορίες – καθώς τις αφουγκραζόμαστε, το χειμώνα ερχόμαστε πιο κοντά και ζεσταίνουμε ο ένας τον άλλο, το καλοκαίρι επιτρέπουμε στις δροσερές ριπές της νύχτας να μας αναταράξουν με χίλιους πιθανούς τρόπους.
Κάποιες ιστορίες τις αφηγούμαστε δια της μουσικής, άλλες αποκλεστικά δια του λόγου. Ενίοτε συνδυαστικά.
Δεν είναι απλό πράγμα να συμμετέχεις σε μια χορωδία – είτε τις συνοδεύεις με ένα παραμύθι, είτε τραγουδάς. Οι φωνές ενώνονται σε κάτι μεγαλύτερο από το άρθροισμα του ήχου τους, δημιουργώντας ένα βαθύτερο ποτάμι, ένα πολυποίκιλτο οικοσύστημα, ικανό να συμπεριλάβει ακροατές, πλατάνια και κτίρια.
Τα τραγούδια και τα παραμύθια μας αποτυπώνουν τη στιγμή, τον τόπο, την πορεία μας, τις σχέσεις μας, τα όνειρά μας. Επίσης, δημιουργούν το χώρο για ένα επόμενο βήμα.
[Με αφορμή τη χθεσινή παράσταση “Με Γέλασαν τα Πουλιά”, που διοργανώθηκε από το Λύκειο Ελληνίδων Ξάνθης. Συμμετείχε η Πολυφωνική Χορωδία του Λυκείου υπό τη διεύθυνση της Στέλλας Γκρήγκοβιτς, η Ελπίδα Τσαπατώλη στο κανονάκι και η Τίνα Λυγδοπούλου στην αφήγηση.]
