Μανόλια και με την έτερη ομάδα βοτάνων στο χωριό. Την «παλιά» – που παραπονιέται ενίοτε «εμάς αυτό δεν μας το έδειξες», όμοια με τις γάτες στον κήπο που διαμαρτύρονται για τα υπολειπόμενα χάδια (λένε δίχως λόγια, αλλά εξίσου εύγλωττα: αυτή εκεί τη χάιδεψες περισσότερο).
Στη φωτογραφία αναπαύονται τα άνθη και τα μπουμπούκια του φυτού σε μηλόξυδο. Δικής μας παραγωγής κι αυτό.
Ψιλοκόβοντας άνθη και μπουμπούκια, ξεπλένοντας, τεμαχίζοντας και ξεφλουδίζοντας κλαδάκια η ομάδα κουβεντιάζει όσα σκέφτεται (την επικαιρότητα), όσα συνειδητοποιεί (συνδέσεις μεταξύ φυτών κι ανθρώπινων ζωών), όσα νιώθει (καταγράφοντας την αίσθηση της μανόλιας στο σώμα).
Είναι αδύνατο να επικεντρώσεις στα φυτά, δίχως να εστιάσεις στην ενσώματη, υλική διάσταση του βίου. Άρα στην ίδια τη βιωμένη ζωή.
Προχοχή: όταν διαβάζουμε μανόλια δε σημαίνει οποιαδήποτε μανόλια. Υπάρχουν είδη και είδη. Άρα συλλέγουμε μόνο ό,τι γνωρίζουμε καλά.
