Σε κάθε εργαστήρι βοτανογνωσίας, καραδοκεί το απρόοπτο: προμηθεύεσαι ένα πολύ καλό σουρωτήρι, το οποίο δεν επιτρέπει σχεδόν τίποτα να περάσει από το βότανο που μόλις έτριψες (η στάχτη αντιθέτως τα καταφέρνει μια χαρά), χρησιμοποιείς ένα μπλέντερ το οποίο καίγεται, αγοράζεις δεύτερο μπλέντερ κι αφήνει το χοντρό αλάτι μισο-άτριφτο, μοιράζεις το μίγμα σου με την οδηγία στα μέλη της ομάδας να συνεχίσουνε το τρίψιμο/ κοπάνισμα στο γουδί κατ’ οίκον.
Άλλωστε μια οδοντική σκόνη οφείλει να είναι σαν πούδρα, γιατί ποιός θέλει να γυαλοχαρτάρει τα ούλα του;
Παρόλα αυτά μαθαίνουμε, μοιραζόμαστε, γελάμε, πίνουμε τσάι, προχωράμε. Δεν είναι λίγο!
[Στο επίκεντρο της σημερινής συνάντησης το φασκόμηλο. Ως προς την επόμενη, θα δείξει ο καιρός.]
