Στο νησί πριν κάμποσο διάστημα.
Η ομάδα των εφήβων κάθεται κυκλικά. Πρόκειται για ασυνόδευτους ανηλίκους, κάποιοι ανάμεσά τους βρίσκονται στο δρόμο από τα οχτώ τους και τώρα πλησιάζουν τα δεκαπέντε. Επιβιώνουν όπως μπορούν καλύτερα.
Δε μιλάμε την ίδια γλώσσα, αλλά κάπως συνεννοούμαστε. Κάποιες φορές με τη βοήθεια του διερμηνέα, άλλες φορές με νοήματα και σκόρπιες λέξεις. “Να αφηγηθούμε παραμύθια”, λένε. Άλλο που δε θέλω!
Όμως δεν μπορεί ν’ αφηγηθεί κανείς ιστορίες σε μια γλώσσα που δεν του “ανήκει”. Έτσι κανονίζουμε να μεταφραστεί η περίληψη και μετά ν’ ακολουθήσει η κανονική αφήγηση του παραμυθιού στα ελληνικά. Κι ας μην “καταλαβαίνουν” τη γλώσσα.
Κι έτσι γίνεται.
Η αφήγηση ξεκινά – πρόκειται για τη γυναίκα-σκελετό, ένα παραμύθι των Ίνουιτ, όπως το έχει επεξεργαστεί η Clarissa Pinkola Estes. Με την ολοκλήρωση της εξιστόρησης οι έφηβοι παραμένουν σιωπηλοί.
“Είμαστε κι εμείς σαν αυτή τη γυναίκα”, σχολιάζει μετά από λίγο ένας εξ αυτών. “Βρισκόμαστε βυθισμένοι στον πάτο της θάλασσας και περιμένουμε να βρεθεί ο ψαράς που θα μας ανασύρει στην επιφάνεια”.
Σημείωση: έργου του Π. Παπανάκου, “Βάρκα στη Θάλασσα”, που εκτίθεται στην Πινακοθήκη Αφέρωφ στο Μέτσοβο.
